| GP04SoulOnItsJourneyToVaivasvatha | |
|
கருட புராண ரகசியம்-யமபுரி பயணத்தில் உயிர்கள் தங்கும் முதல் நகரம்
இப்படித்தான்!
தொடரின் பிற அத்தியாயங்களைப் படிக்க
நகரெங்கும் உயரமான பார்ப்பதற்கு அச்சம் தரும் கொடிய மிருகங்கள் திரியும்.
அவை,
தம் கடுமையான குரலால் வானமே அதிரும்படி ஊளை இடும். அந்தச்
சத்தமே ஆன்மாவை நடுங்கச் செய்யும். பயம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க தாகமும்
அதிகரிக்கும். ஆனால்...
Published:13 May 2024 3 PMUpdated:13 May 2024 3 PM |
Sakthi Vikatan Garuda Puranam Secrets - In the Yamapuri journey, the first stop is a town, whose description is depicted below. Ila. Sailapathy Read the other chapters of this series. Tall animals of fierce nature roam the city and cause fear. They emit sounds that shake the firmament and make the soul tremble. As the animals make more noises, so does the thirst increase of the traveler. Published:13 May 2024 3 PM Updated:13 May 2024 3 PM |
| 1. கருடபுராணத்தில்
சொல்லப்படும் ஓர் ஆன்மாவின் யமபுரி நோக்கிய பயணம், வாசிப்பதற்கு மிகவும்
திகிலானது. ஆனால் அதில் சிக்கித் துன்பப்படும் ஆத்மா மீது முதலில் நமக்குள்
இரக்கம் பிறக்கும். பிறகு, `நம் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது?' என்கிற
சுயபரிசோதனை நிகழும். |
Garuda Purana Secret – The First City on the Yamapuri Journey. 1. The journey of a soul, as told in the Garuda Purana, to Yamapuri is terrifying to read. But first, we must have compassion for the soul that is trapped in it. Then, there will be a self-introspection: How are we living our lives? |
| 2. இந்த உடல் இந்திரியங்களாகிய
குதிரைகளால் இழுத்துச் செல்லப்படும் தேர்' என்கின்றன சாஸ்திரங்கள். அவை
ஆசையால் உந்தப்பட்டுத் தேரைத் தம் பாதைக்கு இழுத்துச் செல்கின்றன. அதை
அடக்கி ஆளவேண்டிய சாரதியாகிய மனம் கட்டுப்படுத்தத் தவறுவதோடு, சாட்டையை
சொடுக்கி, `இன்னும் வேகமாகச் செல்' என்று அதைச் செலுத்துகிறது. வாழ்க்கை
வழியில் இருந்த நன்மைகளையும் கடமைகளையும் மனம் மறந்து செல்கிறது.
கடைசியில், `பாவம்' என்கிற ஊரில் போய் முடிகிறது அந்தப் பயணம். `மனமும் உடலும் நான் இல்லை' என்று உணராத ஆன்மா, மரணத்துக்குப் பின் துயரம் மிகுந்த நகரத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறது. தன் புலன்களைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறி, யமகிங்கரர்களால் கட்டப்பட்டு அவர்கள் இஷ்டப்படி இழுத்துச் செல்லும் நிலைக்கு ஆளாகும். செல்லும் வழிகளில் எல்லாம் ஆன்மா புலம்பிக்கொண்டே வரும். முதலில், `அசிபத்ரம்' என்கிற காட்டைக் கடந்து செல்லும். அந்தக் காட்டில்தான் கூர்மையான வாள் போன்ற இலைகள் கொண்ட மரங்கள் இருக்கும். அவற்றில் உரசி உரசிப் பிண்ட சரீரம் காயமடைந்து புலம்பிக்கொண்டே வரும். |
2.
The scriptures say, "This body is a chariot drawn by the horses of the
senses." Driven by desire, they drag the chariot along its path. The
mind, acting as the charioteer, is supposed to control these desires,
but instead, it fails and urges them forward, cracking the whip, "Go
faster!" The mind forgets the true purpose and responsibilities of life.
Eventually, this reckless journey ends in the town of sin. The soul,
unaware that "I am neither the mind nor the body," travels to the city
of sorrow after death. Failing to control his senses, he is bound and
dragged at will by the Yamakingaras (messengers of Yama). Moaning in
agony, the soul is forced along the path. The journey first passes through a forest called Asipatra, filled with trees that have sharp, sword-like leaves. As the soul brushes against them, its body is torn and wounded, making the fateful traveler cry out in pain. Asi-patra. = அசிபத்ர = Hell where trees have leaves as sharp as swords |
| 3. அவர்கள் முதன்முதலில் சென்று சேர்வது வைவஸ்வத பட்டினம். அது நெருக்கமான உயர்ந்த மாளிகைகள் நிறைந்த நகரம். நகரெங்கும் உயரமான பார்ப்பதற்கு அச்சம் தரும் கொடிய மிருகங்கள் திரியும். அவை, தம் கடுமையான குரலால் வானமே அதிரும்படி ஊளை இடும். அந்தச் சத்தமே ஆன்மாவை நடுங்கச் செய்யும். பயம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க தாகமும் அதிகரிக்கும். அங்கே இருக்கும் நீர் நிலைகளை நாடினால் அவை குடிக்க உதவாத கொதிக்கும் நீராக இருக்கும். பசியும் தாகமும் அந்த ஆன்மாவை வாட்டும். மேகங்கள் சூழ்ந்திருக்கும். ஆசையோடு ஆன்மா அதைப் பார்க்க மழை பொழியும். ஆனால் அது ரத்த மழையாக இருக்கும். | 3. The first place they reach is Vaivasvata Pattinam, a city of towering mansions. Enormous and terrifying beasts roam the streets, their ferocious howls piercing the sky. The mere sound of these creatures makes the soul tremble in fear. As terror grips it, an unbearable thirst arises. But when the soul searches for water, it finds only boiling lakes, undrinkable and scalding. Hunger and thirst torment the soul. Clouds gather, offering hope for rain, but instead of water, they pour down blood. |
| 4. ஆன்மா தன் நிலையை நினைத்து
அழும். `மரணத்துக்குப் பிறகு இப்படி ஓர் உலகம் இருக்கிறது என்பதை,
வாழும்போது மறந்துபோனேனே' என்று கதறும். தன் வாழ்வில் செய்த தீமைகளை
எல்லாம் நினைத்துப் பார்க்கும். அவற்றை எண்ணி வாய்விட்டுப் புலம்பும். நாம் பயணம் செய்கையில், உடன் வருகிற ஒருவர் அழுது புலம்பிக்கொண்டே வந்தால் என்ன செய்வோம்? அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்வோம், தேற்றுவோம். ஆனால் யமகிங்கரர்களிடம் அதை எதிர்பார்க்க முடியுமா? அவர்கள் பதிலுக்கு அந்த ஆன்மாவை நோக்கிக் கேள்வி கேட்பார்கள். ``இப்போது இப்படிப் புலம்பித் தவிக்கிறாயே... வாழும் காலத்தில் நீ செய்த நன்மைகள் என்ன? ஏழை எளியவர்களுக்குத் தான தர்மங்கள் செய்திருக்கிறாயா? பிறர் பொருளை ஏமாற்றிப் பிடுங்கிக் கொண்டாயே! ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழ்ந்தாய். உழைப்பவனுக்கு ஒழுங்காக ஊதியம் கொடுக்காமல் ஏமாற்றினாய். உன் குடும்பத்தின் நலனை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டாய். சொல்... இப்போது அவர்களா உனக்குத் துணைக்கு வருகிறார்கள்... எங்களிடம் நீ வாங்கும் ஒவ்வோர் அடியும் நீ செய்த பாவத்துக்கான தண்டனையே என்பதை நினைவில் கொள்'' என்று சொல்லி கயிற்றால் அடித்து இழுத்துச் செல்வார்கள். |
4.
The soul weeps over its wretched state. "In my earthly life, I never
thought such a world awaited me after death." It begins to recall all
the wrongdoings of its past life and laments loudly. Imagine traveling and coming across someone crying—our natural instinct would be to comfort them. But can the Yamakingaras be expected to show mercy? Instead, they rebuke the soul: "Now you moan, groan and wail. But what good did you do in your lifetime? Did you give alms to the poor and needy? No! Instead, you hoarded wealth that was not rightfully yours. You lived a life of luxury. You cheated the laborer by not paying him fairly. You only cared for your family. Now, are those same family members coming to your aid? Remember, every blow you receive from us is a punishment for your sins!" Saying this, they drag the sinner forward, bound by ropes. |
| 5.சொல்வதற்கு ஆன்மாவிடம் என்ன பதில் இருக்கிறது? இப்படிப் பட்ட நல்ல உபதேசங்களை அப்போதுதான் முதன் முதலில் கேட்கிறதா என்ன? வாழும்போது எத்தனையோ சான்றோர்கள் பேசக் கேட்டதில்லையா... நூல்களில் படித்ததில்லையா... ஆனாலும் என்ன பயன்? | 5. What answer does the soul have? Is this the first time it is hearing such moral lessons? While alive, had it not heard countless sermons from saints? Had it not read scriptures and books filled with wisdom? But now, what use is all of that? |
| 6. கருடபுராணம் வாசிக்கும்போது நமக்குள் முதலில் எழும் அச்சம், மரணம் குறித்ததல்ல. நம் வாழ்வு குறித்தது. நாம் எப்படி வாழ்கிறோம்? பாவங்கள் பற்றிய எத்தனை உபதேசங்களைக் கேட்டிருப்போம்? ஆனால், அவற்றை ஒவ்வொரு மனிதனும் உணர்ந்திருந்தால் இந்த உலகில் பாவம் என்பதே இருக்காதே.. | 6. The first fear that arises when reading the Garuda Purana is not about death—it is about life itself. How are we living? How many times have we heard teachings about sin and virtue? If every human being truly understood and lived by them, there would be no sin in this world. |
| 7. மனிதர்கள் பாவம் என்பதன் விளைவு எப்படிப் பட்டது என்பதை அறியாத குழந்தைகளைப் போல ஆசை விளையாட்டில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள்' என்கிறார் புத்தர். | 7. The Buddha once said, "Human beings are immersed in the game of desire, like children who do not understand the consequences of sin." |
| 8. ஒரு செல்வந்தனின் வீடு தீப்பிடித்துவிட்டது. அவனுக்கு நிறைய குழந்தைகள். அவை ஓர் அறையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன. வீடு தீப் பிடிக்கும் வேகத்தில், இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் அறையும் எரிந்து சாம்பலாகிவிடலாம். செல்வந்தன் அந்த அறைக்கு ஓடினான். குழந்தைகளை நோக்கி, ``தீப்பிடித்து இருக்கிறது... வெளியே ஓடுங்கள்'' என்றான். | 8. A rich man's house catches fire. He has many children playing inside. The fire spreads rapidly, and soon, their room will be reduced to ashes. The rich man rushes in and shouts, "The house is on fire! Run outside!" |
| 9. ஆனால் குழந்தைகள் விளையாட்டில் கவனமாக இருந்தனர். அவர் சொல் வதைக் காதில் வாங்க வில்லை. காரணம், தீப்பிடிப்பது என்றால் என்ன என்று அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. விளையாட்டை இடையில் விட மனதில்லாமல் இருந்தனர் | 9. But the children are too engrossed in their game to respond to his alarm call. Their father’s words do not register, for they do not comprehend the danger of fire. They are unwilling to leave their game unfinished. |
| 10. இன்னும் சிறிது நேரமே எஞ்சியிருந்தது. ஒன்று, இரண்டு என்றால் தூக்கிக்கொண்டு ஓடலாம். ஒட்டுமொத்தக் குழந்தைகளையும் காப்பது எப்படி என்று யோசித்தான். பிறகு, ``வாசலில் ஒரு வண்டியில் புதிது புதிதாக நிறைய விளையாட்டுப் பொருள்கள் வந்து இறங்கியிருக்கின்றன'' என்று கூச்சலிட்டார். | 10. Time is running out. If there were only one or two children, the father could have carried them out. But with so many, how could he save them all? Then, he comes up with an idea. He shouts, "There is a cart outside filled with new toys!" |
| 11. அவற்றைக் கேட்ட குழந்தைகள் விளையாட்டை அப்படியே விட்டுவிட்டு வாசலுக்குச் சிட்டாய்ப் பறந்தன. செல்வந்தனும் தப்பி வெளியே வந்தான். அடுத்த கணம் அந்த வீடு முழுமையாய்ப் பற்றி எரிந்தது. குழந்தைகள் அந்த செல்வந்தரின் பேச்சைக் கேட்டதன் பலனாக உயிர் பிழைத்தன. | 11. Hearing this, the children immediately abandon their game and rush to the front yard. The rich man also escapes. The next moment, the entire house is engulfed in flames. The children survive—not because they understood the danger, but because they listened to their father. |
| 12. அந்தக்
குழந்தைகளைப்போல்தான், `பாவங்கள் என்றால் என்ன, அவற்றின் விளைவு யாது'
என்று தெரியாமல் வாழ்கிறோம் நாம். சாஸ்திரம் பல விஷயங்களைச் சொல்லி நமக்கு
விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த முயல்கிறது. அதைக் கேட்டு நல்வழிக்குத்
திரும்பினால் புண்ணியம் கிடைக்கும். புண்ணியம் நமக்கு இன்பத்தைத் தரும். உயிர்கள் இன்பமயமானவை. இன்பத்தை விரும்புபவை. அவற்றுக்கு உண்மையான இன்பம் எது என்பதை உணர்த்தப் பல கிரியைகளை சாஸ்திரம் சொல்கிறது. ஆனால் இவற்றுக்கெல்லாம் செவிமடுக்காதவனின் ஆன்மா, மரணத்துக்குப் பின்னான ஓர் ஆண்டு என்னென்ன பாடுபடும் என்பதைத்தான் கருட புராணம் விவரிக்கிறது. இதை வாசிக்கிறபோது, அச்சம் தேவையில்லை. மாறாக வாழ்வு குறித்த விழிப்புணர்வுதான் தேவை. 12 |
12.
Like those children, we do not truly understand what sin is or what its
consequences are. The Shastras (scriptures) try to teach us awareness
through many relevant teachings. If we listen to them and return to the
right path, we earn merit. Virtue brings happiness. By nature, life is
blissful. Every being seeks joy. The scriptures recommend many rites to
attain true happiness. The Garuda Purana vividly describes the suffering
of a soul who does not heed the scriptural injunctions. Such a soul
undergoes torment for an entire year after death. As you read this, there is no need to fear. What is truly important is awareness—awareness of living a righteous life on earth. |
| 13. ஆன்மா ஒவ்வோர் மாதமும் தன்
பயணவழியில் ஒரு நகரத்தைக் கடக்கிறது. மாதம் ஒருமுறை வழங்கப் படும் மாசிக
பிண்டத்தை உண்டு, அந்தத் திருப்தியில் சில கணங்கள் ஓய்வெடுக்கும். அந்த சில
நாழிகைகள் மட்டுமே அதற்கு ஓய்வு எடுக்க யமகிங்கரர்கள் அனுமதிப்பார்கள்.
பிறகு மீண்டும் தம் நடையைத் தொடங்கிவிடுவார்கள். இப்படித் தொடர்ந்து பல நகரங்களைக் கடந்து ஆறாவது மாத இறுதியில் வைதரணி ஆற்றின் கரையை வந்து அடைவார்கள். அதுவரை அந்த ஆன்மா கண்ட காட்சிகளைவிட வைதரணி நதிக் கரையில் காணும் காட்சிகள் அதை அலறச் செய்யும். - தொடரும்... |
13.
The soul passes through a different city each month on its journey. It
consumes the māsika pindam (monthly ritual of offering of food to the
departed) and finds brief respite. The Yamakingaras -Yama's
Messengers-allow the soul to rest
only for a short while before forcing it onward once again. After traveling through numerous cities, the soul reaches the banks of the Vaitarani River at the end of the sixth month. The sights on the banks of this river are even more terrifying than anything the soul has witnessed thus far, making it scream in horror. Continued... |